RESIDANCE

Büyük Siyaset Felsefecileri derler ki, “İnsan hayatta kalmak için tek başına yetersiz bir varlıktır. O yüzden birliktelikler kurar, iş bölümleri yaparak hayatını devam ettirmeye çalışır.” Haklılar, ama bu beraber yaşama alışkanlığının siyasetle ilgisine değinmek lazım.Yani bireyden toplumsala geçen insanla siyaseti bağdaştırmak lazım.

 Zamanla kalabalıklar büyüyüp de başka insan gruplarıyla savaşmak yada anlaşmalar yapmak zorunda kaldığında, insan ırkının üzerinde en çok tartıştığı konulardan biri olan Siyaset ortaya çıkmıştır, kısaca.

Bu yazıda Siyaset kelimesini, “insan topluluklarının kendi yönetimlerine karar verme süreçleri ve yöntemleri” anlamında kullanacağız. Yani kalabalıklaşan insan grupları, grubun yönlendirilmesi görevini bir zümreye mi, yoksa grubun tamamına mı bırakır? Tercih ne olursa olsun, yönetim görevinde olanlar bunu hangi yöntemlerle gerçekleştirmek için çalışır ?

Genellikle, sistem demokrasi olsa bile, yönetim görevi, o konuda uzman olduğu düşünülen kişilere bırakılır. Ufak bir kasabanın güvenlik ve askeri görevleri elbette ki, kasabanın en cılız ve korkak kişisine değil, en yiğit ve yağız kişisine yada kişilerine devredilir.

Yönetme yetkisinin bu şekilde devredilişinin arkasındaki düşünce şudur: Herkes her konuda herşeyi bilemez. Bazı insanlar bazı konularda, diğerleri de diğer başka koularda ilgili ve bilgilidir. Farklı grupların çeşitli düşüncelerinin yaratacağı kargaşadansa, grubun seçtiği bir uzman ekibin görev alması yeğdir.

Ama şimdi kritik noktaya geldik. Uzman grubun seçilmesi aşaması günümüz devlet yapısında biraz farklı gerçekleşmektedir. Biz verdiğimiz oylarla sadece milletvekillerini ve de Belediye Başkanlarını seçeriz. Zaten buna bizim düşüncemizi temsil ettiklerini anlatmak için “temsili demokrasi” denir. Ama bundan sonrasındaki kadrolar bu ilk seçilen kişiler aracılığıyla oluşturulur. Bu durumda başa gelen o tek kişinin, diğer konulardaki uzmaları da belirleyebilecek kadar uzman olduğunu varsaymamız gerekir.

Oysaki bu kişiler alt kadrolarını seçerken çoğu zaman “işin piri” kişileri değil, rahat çalışacağı çalışkan “pireleri” seçerler. Baştaki yönetici bunu yapmak yerine, alt kadrolardaki uzmanların seçiminde, hizmet götürmek için başa geldiği topluluğun fikrini almayı tercih etse, hem ihtiyaçları daha iyi karşılar hem de kadrolarını meşrulaştırmış olur.

Fakat çoğunlukla görürüz ki, halka ya da belli bir meslek grubuna hizmet etmek için başa gelmiş kurullar, o topluluğun bütün kesimlerinin fikirlerini temsil edecek kişilerden seçilmez. Aksine “makamın” , veya “koltuğun” gücünü ele geçiren bu kurullar, daha öncesinde fikir ayrılıklarına düştükleri kişilere zorluk çıkarmak istercesine bir tavır takınarak, kendi geleceklerini sağlamlaştıracak uygulamalar başlatırlar.

O yüzden insan yada meslek gruplarının daha iyi hale gelmesi için çalışan ama bunu yaparken, kendi hırs ve çıkarları için aynı toplulukları mutsuz etmeyi göze alanlar, “Makamların kendisindeki güç değil, o gücü kendisine makam yapan insanlardır.”

O yüzden “Makamlara Değil Adamlara” Bakmak Lazımdır.

Siyasi kavramlar üzerinden ilerleyen bu yazının Dansla ilgisi ne diye düşünenler varsa,

Faaliyetleri tartışma konusu olan, ama “hizmet götürmek için yola çıkmış” olduğunu söylediği Dans Camiasıyla bu faaliyetlerini tartışma gereği bile duymayan Dans Federasyonumuzun 20 Mart’tan beri, 5 aylık işleyişini gözlerinizin önüne yeniden getiriniz. Ve eğer vaktiniz varsa yazıyı bir kez daha okuyunuz.